Mimar Sinan'ın ustalık eserine özel dokunan halılar serildi
Mimar Sinan'ın 'ustalık eserim' sözleriyle nitelendirdiği ve UNESCO Dünya Miras Listesi'nde bulunan Selimiye Camii'nde yürütülen kapsamlı restorasyon çalışmalarında sona yaklaşıldı. 2021 yılının Kasım ayında Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından başlatılan çalışmaların büyük bölümü tamamlanırken, caminin iç mekanına orijinaline uygun şekilde dokunan yeni halılar yerleştirildi.
Bilim kurulu denetiminde sürdürülen restorasyon sürecinde yapının her ayrıntısı titizlikle ele alındı. Ana kubbede güçlendirme çalışmaları yapılırken kurşun örtüler yenilendi, geçmiş dönemlerde uygulanan çimentolu ekler temizlendi. Cam ve ahşap pencere sistemleri baştan sona elden geçirilerek yenilenirken, özgün kepenk ve kapılardaki eksiklikler aslına uygun malzemelerle tamamlandı.
İç mekandaki 264 alçı içliğin, 1983 yılındaki onarımda düz cam ve pleksiglasla değiştirilen bölümleri yeniden projelendirilerek paslanmaz çelik taşıyıcılı ve şişe dipli cam sistemiyle üretildi. Dış cephede yer alan beyaz çimentolu dışlıklar ise suya dayanıklı özel harç ve paslanmaz ekipman kullanılarak değiştirildi. Dört minarede bakım ve sağlamlaştırma işlemleri tamamlanırken, ana ibadet alanı ile revaklı avlu kubbelerindeki kalem işi ve alçı süslemeler de restore edildi. Hazire alanında çevre düzenlemesi ve çini temizliği çalışmaları ise sürüyor.
ORİJİNAL DESENE SADIK ÜRETİM
Caminin yeni halıları, İstanbul’daki Türk ve İslam Eserleri Müzesi’nde sergilenen orijinal örnek esas alınarak Manisa’nın Demirci ilçesinde dokundu. Yaklaşık 3 bin metrekarelik alan için hazırlanan halılar, Anadolu’nun geleneksel seccade motiflerinden ilham alınarak tasarlandı.
Ön seki bölümünde seccade formu tercih edilirken, ana harimde özgün desen ton sür ton tekniğiyle uygulandı. Dokumada, uluslararası alanda bilinen “Edirne kırmızısı” rengi kullanıldı.
Üretimi gerçekleştiren firma yetkilisi Mustafa Özkul, Selimiye için özel bir çalışma yürüttüklerini belirterek halıların tamamen yerli yünden üretildiğini ifade etti. Metrekarede 729 bin ilmek sıklığına ulaşıldığını kaydeden Özkul, müzedeki orijinal örnekle aynı teknik yoğunluğun yakalandığını ve tarihi dokuya sadık kalınmasına büyük özen gösterildiğini dile getirdi.
